# Dobór i dystrybucja zasilania

Magistrala Voldeno prowadzi 24 V DC na tym samym złączu co para sygnałowa CAN-FD. Ta strona opisuje, ile mocy potrzebuje instalacja, jak rozprowadzić zasilanie, żeby utrzymać spadek napięcia pod kontrolą, i jak sprawdzić efekt po załączeniu rozdzielnicy.

# Co zasila szyna 24 V

Szyna magistrali zasila wyłącznie elektronikę modułów. Odbiorniki obiektowe nigdy z niej nie czerpią:

Obwód	Zasilanie
Elektronika modułów, cewki przekaźników, tory pomiarowe czujników	24 V DC z magistrali
Oświetlenie, ogrzewanie, rolety, gniazda	Własne zasilanie, przez zaciski grupowe L/N w modułach I/O i RELAY
Przyciski i styki bezpotencjałowe	Zaciski 24V w bankach wejść modułu I/O

Zaciski 24V przy bankach wejść modułu I/O są odniesieniem dla detekcji wejść. Nie zasilaj z nich urządzeń obiektowych.

# Dobór zasilacza

Zsumuj pobór prądu każdego modułu z jego karty katalogowej. Poza wartością spoczynkową uwzględnij dwie rzeczy:

• Cewki przekaźników. Dobieraj do najgorszego przypadku, w którym wszystkie wyjścia na magistrali są załączone jednocześnie, a nie do przypadku typowego.
• Zapas na rozbudowę. Do instalacji dokłada się moduły; zasilacz dobrany bez marginesu trzeba wtedy wymienić.

Jeśli suma przekracza wydajność jednego zasilacza, użyj kilku. Połącz ich masy, żeby wszystkie moduły miały jedno odniesienie. Bez wspólnego GND para różnicowa CAN-FD nie ma stabilnego napięcia wspólnego i komunikacja przestaje być pewna.

# Osobne zasilanie dla każdego rzędu

Nie prowadź 24 V i GND łańcuchowo przez całą magistralę. Każdy moduł w łańcuchu dokłada swój prąd do przewodu przed sobą, więc ostatni moduł w długim łańcuchu widzi skumulowany spadek napięcia wszystkich wcześniejszych.

Zamiast tego:

1. Poprowadź dedykowane zasilanie 24 V DC, plus i powrót GND, z zasilacza albo z zabezpieczonego bloku rozdzielczego do pierwszego modułu każdego rzędu rozdzielnicy.
2. Podłącz je do pozycji wejściowych (lewych) par 24V i GND w tym module.
3. Prowadź 24 V i GND łańcuchowo tylko w obrębie rzędu: wyjście (prawa) modułu N do wejścia (lewa) modułu N+1.
4. W ostatnim module rzędu zostaw pozycje wyjściowe 24V i GND niepodłączone, zaślepione albo zaizolowane.

Powtórz to dla każdego rzędu. Każdy rząd prowadzi wtedy tylko własny prąd, co utrzymuje spadek na niskim poziomie.

Parę CAN-FD prowadzi się inaczej: BUS+ i BUS− idą łańcuchowo przez całą instalację jako jeden liniowy ciąg. Dzielone jest wyłącznie zasilanie. Zobacz Topologia i okablowanie magistrali.

# Przewody

Parametr	Wartość
Zalecany przewód	0,5 mm² (20 AWG), miedź
Zakres zacisku	0,2 … 0,75 mm² (24 … 18 AWG), jednodrutowy
Długość odizolowania	9 … 10 mm
Złącze	WAGO 235-454/331-000, push-in

Schodzenie poniżej 0,5 mm² przy dystrybucji 24 V nic nie daje: zaciski przyjmują większy przekrój, a spadek napięcia rośnie wprost z rezystancją przewodu.

# Sprawdź napięcie, które faktycznie dociera

Limit 300 m długości magistrali dotyczy integralności sygnału pary CAN-FD. Długość odcinka zasilającego ogranicza co innego: spadek napięcia. To znaczy, że trzeba go zmierzyć, a nie policzyć raz i przyjąć na wiarę.

Odczytaj napięcie na zaciskach modułu w Voldeno Studio albo zmierz je multimetrem na złączu ostatniego modułu każdego rzędu i przy najgorszym obciążeniu, z załączonymi wszystkimi przekaźnikami w tym rzędzie. Jeśli odczyt na końcu spada, kolejność rozwiązań to: krótszy odcinek, większy przekrój, dodatkowy punkt zasilania.

Powtórz kontrolę po dołożeniu modułów do istniejącej instalacji. Rząd, który radził sobie z czterema modułami, niekoniecznie poradzi sobie z ośmioma.

# Typowe błędy

• Jeden zasilacz prowadzony łańcuchowo przez wszystkie rzędy rozdzielnicy, przez co koniec instalacji zapada się pod obciążeniem.
• Kilka zasilaczy bez połączonych mas, co daje przypadkowe błędy magistrali wyglądające jak usterka okablowania.
• Urządzenia obiektowe zasilane z zacisków 24V banku wejść modułu I/O.
• Napięcie sprawdzane na zasilaczu zamiast na zaciskach najdalszego modułu.